zachte   Kunst, techniek [NL]Figure 1 : L'écriture [NL]L'écriture japonaise moderne se base sur quatre ensembles de caractères : les katakana, les hiragana, les kanji, et finalement les romaji. [NL]L'alphabet syllabaire katakana est très angulaire. On dénombre 46 katakana de base et ils sont généralement utilisés pour écrire des mot d'origine étrangère. L'alphabet syllabaire hiragana est quant à lui beaucoups plus courbe, tous les traits se font en rondeur. Il y a aussi 46 hiragana de base, chacun ayant sa contrepartie parmis les katakana. Les idéogrammes kanji (étymologiquement : de l'homme de Han - chinois ) sont les plus complexes. Introduits approximativement en 1200 par les moines bouddhistes chinois, on en dénombre plus de 3000. De plus, contrairement aux alphabets syllabaires, un idéogramme peut se prononcer de plusieurs façon différentes ( exemple : l'idéogramme pour "une personne" peut se lire jin, nin, hito, bito, ri, ou encore de plein d'autres façons). L'alphabet romanji est le plus simple, car il s'agit en effet de celui que vous êtes occupé ´ lire.

De gevechts technieken bekend onder de naam Jitsu bestaan al minstens 1500 jaar. Het begin van Jitsu moet men gaan terugzoeken in de woelige periode van Japan tussen de 8e en de 16e eeuw. Japan kende, gedurende deze periode, voortdurend burgeroorlogen en de klassieke bewapening werd ontworpen en uitgetest op het slagveld. De lijf aan lijf gevechtstechnieken maakten deel van deze bewapening teneinde een doetreffend gevecht te kunnen leveren tegen gewapende en gepantserde tegenstanders.

Het ontstaan van jitsu valt waarschijnlijk samen met de oorsprong van de Samouraï klasse in het jaar 792. Het leger bestond toen uit voetsoldaten gewapend met speren. De officieren werden aangeworven tussen de zonen van grote families en werden opgeleid in boogschieten, het bevelen van manschappen en ook het strijden zonder wapens. Keizer Kammu bouwde het Butokuden, een formele school voor deze officieren die bekend staan onder de naam samouraïs. Deze benaming komt van het japanse woord dienst: saburaui. Om samouraï te worden moest men in een familie van samouraïs geboren zijn. De samouraïs werkten voor hun meester, de shogun. De shogun beheerste het politiekeleven in Japan tussen 1185 en 1868. De middeleeuwse samouraïs waren meestal ongeletterd, landelijke grondbezitters en hielden zich bezig met hun landgoed tussen twee veldslagen. De benaming van samouraï vervangde geleidelijk die van landbouwer daar de nood om de besturende klasse te verdedigen steeds toenam. Het woord samouraï betekent "diegene die dient" en deed zijn intrede in de volkstaal rond het einde van de 8e eeuw.

[NL]Le pavillon d'Or de Kyouto (Kyôto)   [NL]Geisha de Kyouto (Kyôto) [NL]Figure 2 : La capitale impériale, Kyouto (Kyôto) [NL]Fondée par l'empereur Kammu (781-806) qui, en 794, y installa sa résidence et son gouvernement afin d'échapper à l'emprise des temples bouddhiques de Nara, la nouvelle capitale, reçut le nom de Heian-kyou, la capital de la paix. Cependant, le nom de Kyouto (Kyôto), la capitale, s'imposa très vite dans le langage courant.

Op het einde van de 13e eeuw vallen de Mongolen Japan binnen en de Samouraïs moeten zich verdedigen gedurende verschillende jaren in verschrikkelijke gevechten. Zij ontwikkelden een gevechtsstijl waarin het zwaard de hoofdrol speelde in het gevecht. In de 15e eeuw stichten de verschillende wapenmeesters hun scholen om hun stijl aan te leren van ken-jutsu, de kunst van het zwaard. Tussen 1467 en 1477 is er de oorlog van Onin, deze doet de macht van de Shoguns aftakelen en het is het begin van de sengoku jidai, de tijd van het land in oorlog, die 150 jaar gaat duren.

De eerste erkende jitsu ryu werd gevormd door Takenouchie Hisamori in 1532 en bestond zowel uit technieken met het zwaard, stok en dolk als uit technieken met de blote hand. De sprongen en de stampen werden niet onderricht in jitsu daar de technieken bedoeld waren voor krijgers in wapenuitrusting. Rond het jaar 1600 begon men de term jiu jitsu te gebruiken.

De legende van dokter Akiyama. Figuur 3 : De legende van dokter Akiyama. Lang geleden woonde er in Japan een zekere dokter Akiyama. Tijdens een reis in China maakte hij, in Mandchoerije, kennis met een religieuse secte die een soort zelfverdediging toepaste. Deze gebruikte de kennis van het menselijk lichaam als basis. De dokter kreeg de toelating niet om mee te oefenen met de trainingen maar mocht naar de oefeningen kijken. De techniek die hakuda noemde gaf de mogelijkheid om zich van een gewapende en zichtbaar sterkere tegenstander te ontdoen. Terug in Japan trachtte hij deze technieken aan te leren aan zijn familie. Maar daar hij niet had kunnen meetrainen begreep hij de basisprincipes van de hakuda niet. Hij vond dit principe op een zeer natuurlijke wijze. Tijdens de winter stelde hij vast dat de dikke sterke eiken takken afbraken onder het gewicht van de sneeuw, in tegenstelling met de fijne wilgen takken die plooiden en de sneeuw afwierpen. Dat was de geest van de hakuda : de kracht en het gewicht van de tegenstander gebruiken om hem te overmeesteren. Hij noemde deze nieuwe gevechtsmethode : jiu jitsu, de zachte kunst.

In 1603 vormde Tokugawa Ieyasu een militaire bewind die de vrede, de politieke en economische stabiliteit weerbracht in het land. Dit was het begin van het Edo tijdperk(1603-1868).

Tokugawa Ieyasu Figure 4 : Tokugawa Ieyasu (Kyôto) [NL]Hideyohi mort, Tokugawa Ieyasu, son principal vassal, obtint, en 1600, le soutien de la moitié des daimyou (daimyô) en écrasant une coalition de rivaux dans l'ouest du Japon (bataille de Sekigahara) et devint, de facto, le dirigeant du pays. En 1603, après avoir reçu le titre de shogun, il fit du village de Edo (futur Toukyou [Tôkyô],"capitale de l'Est"), où il avait établi ses quartiers généraux, la nouvelle capitale.

Onder het beheer van Tokugawa Ieyasu was de gemeenschap verdeeld in vier klassen : de samouraï, de boeren, de kunstenaars en de handelaars. Enkel de samouraïs hadden de toelating om 2 zwaarden te dragen, de wakazashi (kort zwaard) op elk ogenblik van de dag en de katana enkel als ze buiten waren. Deze vredestijd bracht een groot probleem aan voor de samouraï die, bij gebrek aan veldslagen, geen inkomen meer hadden. Iets anders gaan doen zou hen hun statuut doen verliezen door hen te verlagen naar een lagere rang. De samouraï zonder meester werden ronins. De regering trechtte hen te helpen met toelagen en hen aan te sporen op de weg van de opvoeding. Velen onder hen werden leraars in de krijgskunst en onderwezen in stijlen zonder wapens. Deze stijlen werden ontworpen uit gewapende gevechtstechnieken en werden in het algemeen jiu jitsu genoemd. Tijdens het hoogtepunt van het Edo tijdperk waren er 725 officiële erkende stijlen. Deze stijlen waren verschillend in het opzicht dat ze meer gericht waren op het gebruik van slagen, stampen, worpen of klemmen.

Een groot deel van de bevolking begin zich onderdrukt te voelen tijdens het bewind van Tokugawa Ieyasu. Meer bepaalt de groter wordende klasse van handelaars die meer kontakt wilden met Amerika en Europa. In 1868 viel de regering van Tokugawa Ieyasu tijdens een burgeroorlog die bekend staat als de Meiji Restauratie. Dit werd het einde van het Edo tijdperk, de shogun verloor zijn macht die naar de keizer ging. Daar het grootste deel van de samouraïs de shogun steunde werd de samouraï klasse ontbonden door de Meiji keizer die het keizerlijk eed van de Vijf Artikelen invoerde. De samouraï klasse verloor zijn bevoorechte positie toen het feodalisme werd afgeschaft in 1871. In 1876 verklaarde Meiji een wet die het dragen van de zwaarden, het ultieme symbool van de krijger, verbood. De ontevreden samouraïs smeden verschillende opstanden gedurende de jaren 1870, de bekendste werd geleid door een held van de restauratie : Saigo Takamori. Ze werden allen met veel moeite onderdrukt door een nieuw gevormd nationaal leger. De samouraïs hadden hun beroep en het recht op wapendracht definitief verloren. Hun hogere sociale stand werd ingetrokken na meer dan 1000 jaar bestaan.

[NL]Empereur et l'impératrice Meiji [NL]Figure 5 : L'empereur et l'impératrice Meiji / La restauration Meiji [NL]Le Japon mena sa totale reconstruction en quelques décénnies. Rétrospectivement, elle semble avoir été aussi rapide que radicale. Or, les changements ne s'opèrent pas du jour au lendemain, mais par remaniements successifs et modérés des systèmes en place. La réhabilitation du tennou (tennô), qui n'avait plus guère d'impérial que le nom, en fut le principal vecteur. La première réforme consista à refondre les structures administratives et sociales. Dès 1870, les daimyou (daimyô) furent dépossédés des leurs fiefs, remplacés par des préfectures, et les paysans purent acheter des terres. Les samouraïs durent renoncer au port du daisho. Réduits au rang de simples citoyens, ils perdirent du même coups tout privilège économique. Mais si les rentes des seigneurs diminuèrent, elles étaient encore suffisamment élevées pour que ces réformes modernistes ne s'accompagnent pas, comme ailleurs, de violents soubresauts.

Een keizerlijk edict verklaarde krimineel het beoefenen van oude gevechtsstijlen. Toch bleven sommige meesters hun kunst in het geheim onderrichten of verlieten hun vaderland om hun stijl te laten voortbestaan. Het is maar later, tengevolge van de amerikaanse bezetting in 1951, dat de ban op de jitsu werd opgeheven en zo het vrij beoefenen van de kunst mogelijk maakte.

Tijdens de amerikaanse bezetting werden de verschillende stijlen van jitsu verbannen want men dacht dat ze een zeker japans militarisme in de hand zouden werken. Vanaf dat ogenblik won een do stijl, sportiver en concurrerender en voortkomend van jiu jitsu, meer aan populariteit (judo, karate-do, aikido). Jiu jitsu zelf heeft zich niet zo gemakkelijk kunnen opdringen als sport, daardoor speelt de competitie maar een minieme rol bij jiu jitsu.